...
.
.
.
.
.
.
จบ
แล้ว
เฟ้ย !!!!!
.
.
.
.
.
เอาไปเลย 36 pt ตัวหนาๆ เสียงดังๆ ฟังชัดๆ
ก็ตามที่ว่าแหละ ในที่สุด ถึงมันจะชักช้า สายซะจนป่านนี้ ที่เค้าเปิดเทอมขึ้นเทอมใหม่กันไปแล้วก็เหอะ ..... แต่ ในที่สุด ชีวิตการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยของเรา ก็ สิ้นสุดแล้วซะทีล่ะ !!!
(พูดกับตัวเองในใจ .... "หมดเวรหมดกรรมแล้วว้อย !!!" )
วันนี้เพิ่งจะได้ส่งรูปเล่ม ของรายงานโปรเจค ซะที ..... ถึงแม้ว่า ไอ้ตอนก่อนเราจะได้ส่งในวันนี้ เราต้องเจอ ต้องช็อค กับ .... บางอย่างก็เถอะ แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปพูดถึงมันอีกแล้วล่ะ แหะๆๆ เพราะตอนนี้ เราก็ ผ่านพ้นมันมาได้แล้ว ทำสำเร็จแล้วล่ะ ~~
ตอนนี้ก็ จบอย่างเป็นทางการ เรียบร้อยแล้ว และน่าจะ ทันรับปริญญาในเดือนหน้านี้ตามที่ตั้งใจไว้แล้วด้วยล่ะ
ความรู้สึกของเราในตอนนี้ ก็คงจะเป็น อย่างที่เขียนไว้ในบล๊อกนี้ และที่ชื่อของเอ็นทรีนี้นี่แหละ ..... ว่ามัน สะใจ ดีใจ ตื่นเต้น ตื้นตันใจกับมันมากแค่ไหน
จริงๆ ก่อนหน้าที่เราจะอัพบล็อกนี้ มีอีกความรู้สึกนึงนะ ที่มันแว่บเข้ามา .......
จู่ๆ ก็เกิดนึกย้อนถึง วีรเวร วีรกรรม ที่ได้สร้างมาตลอดปีที่ผ่านๆมา ...... แล้วมันก็ เกิดทั้งความคิดและ ความรู้สึกหลายๆ อย่าง เข้ามาในหัวเราพร้อมๆกันเลยล่ะ
ทั้งไอ้ความรู้สึกที่ว่า ..........เหลือเชื่อว่ะ มันยากแทบเป็นแทบตาย แต่สุดท้าย เราก็ทำสำเร็จแล้ว
ความคิดที่ ........ พอนึกๆ ดูแล้ว หลังจากผ่านตอนนี้มาได้ สิ่งที่เราต้องเจอมาทั้งหมดนั่น มันก็ไม่ได้ยากเย็นเกินตัวเราสักเท่าไหร่เลยนี่นา
ความรู้สึกที่ .......... เราโชคดีจริงๆ ที่ทั้งมีโชคในบางวิชา และทั้งมีอาจารย์ที่ช่วยเหลือเราอย่างเต็มที่ในหลายๆ วิชา ทำให้สามารถผ่านมันมาถึงตรงนี้ได้
ความรู้สึกที่ ........ รู้สึกว่างเปล่า ไม่มีอะไรค้างคาอยู่ในหัวเราอีกแล้ว ....... ไม่เหมือนกับตอนที่วันๆ ต้องนอนก่ายหน้าผากพร้อมกับคิดว่า พรุ่งนี้ตรูจะทำยังไงดีวะๆๆๆๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มาหลายปีติด
ความคิดและความรู้สึก ทุกๆ อย่าง ที่รวมกันมา ....... มันทำให้เราน้ำตาคลอไปแว่บนึงได้ ....
มันตื้นตันใจจริงๆนะ ว่า ในที่สุด เราก็มีวันนี้จนได้
..
แหะๆ เรามันอาจจะเวอร์นะกับเรื่องที่มันอาจจะธรรมด๊าธรรมดาของทุกๆ คนทั่วๆ ไป ... แต่ไม่รู้ล่ะ สำหรับเราน่ะ มันน่าดีใจ น่าซาบซึ้ง ตื้นตันใจแค่ไหนกัน......
จากที่เราเละเทะมากมายในวันก่อนๆ นั้น นั้น เรายังสามารถฉุดกระชากลากซากตัวเอง กลับมาได้ จนมีวันนี้ได้เนี่ย .....
TwT ไม่รู้ดิ ไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า ดีใจ ดีใจ ดีใจ ตอนนี้ดีใจมากๆ..... ไม่มีอะไรจะพูดมากกว่านี้อีกแล้วจริงๆ เนี่ย
...
เออใช่ แต่จริงๆ แล้ว เราก็เคยฝันหวานล่วงหน้านะ ว่า สมมุติว่าวันไหนเราทำสำเร็จได้ขึ้นมา เราจะมาอัพบล๊อกแบบนี้นี่แหละ !!! (ความตั้งใจมันแน่วแน่มากๆ ฮ่าๆๆ) ..... แถมมีฝันหวานไปถึงวันที่รับปริญญาไปเลยอีกด้วยสิ ..... ฝันเพลินบ่อยๆ ครั้ง จนต้องเตือนสติตัวเองอยู่เสมอๆ ว่า "ถ้าเมิงเอาแต่นั่งเฉยๆ ปล่อยตัวไปวันๆ แบบนี้ต่อไปล่ะก็ เมิงก็จะได้แต่ฝันหวานเคลิ้มไปวันๆ แค่นั้นแหล๊ะ" ฮาๆๆๆ TwT
แต่วันนี้ ...... เป็นวันที่เรา ไม่ต้องฝันถึงอีกแล้ว ....... มันมาแล้ว มาแล้ว มาแล้วววววววว >[]<~~
...
.
น่ะแหล๊ะ ความรู้สึกทั้งหมดในตอนนี้ของเรา :D ที่ในที่สุดเราก็ ผ่านพ้นจากความรับผิดชอบ ในฐานะของนิสิตแล้ว ..... จากวันนี้ต่อไป ตั้งแต่วันพรุ่งนี้..... เราจะต้องก้าวต่อไป เผชิญกับความรับผิดชอบในฐานะใหม่แล้วล่ะ !!
ในฐานะที่ จะต้องเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว ที่สามารถรับผิดชอบตัวเอง และช่วยเหลือแบ่งเบาภาระครอบครัว ได้แล้วล่ะ แหะๆๆๆๆ
.
ป.ล. ........ถ้าเราได้รู้ประกาศรายชื่อ และเมื่อใกล้ๆ ถึงวันรับปริญญาเมื่อไหร่ แล้วเราจะมาโพสลงบล็อกด้วยนะ ....... ยังไง ก็ .....แอบขอเชิญชวนทุกๆ คน ล่วงหน้าไว้ก่อนละกัน ว่า ...... ใครมางานเราได้ มากันทีเถอะนะ น้าาา~ แหะๆๆๆ :D :D
